சும்மாயிரு
அமைதியாய் இருக்க மனிதன் ஏன் அஞ்சுகிறான். சும்மா ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்திருக்க ஏன் அவ்வளவு சிரமப்படுகிறான்.
சின்ன சின்ன குருவிகளின் கீச்சொலிகளும் அந்த அமைதியான தருணத்தில் அவனது மனசாட்சியோடு நேரடியாக பேசுகிறது. அவன் மனதை கொத்தித் திண்கிறது.
எல்லோருக்கும் அமைதியாய் ஆலமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து புத்தரைபோல் உலகின் இயக்கத்தை வேடிக்கைப் பார்க்க ஆசைதான் ஆனால் எவருக்கும் சும்மா இருப்பதற்கான துணிச்சல் இல்லை. சிறு வயதில் விளையாடும் பொழுது அம்மா வீட்டில் சொல்வார்கள் கொஞ்சம் வாலை சுருட்டிக் கொண்டு ஒரு இடத்தில் உட்கார சொல்லி. எப்பொழுதும் சிந்தனை எனும் வாலை சுருட்டுவது என்பது எவ்வளவு கஷ்டாமாக இருக்கிறது. சுருட்டிக் கொண்டு சும்மா இருப்பது அதை விட அல்லவா கஷ்டமாக இருக்கிறது.
அரவமற்ற அதிகாலையின் நொடி முள்ளின் சத்தம் கூட மனதோடு டிக் டிக் என்ற மொழியில் பேசுகிறது.
மனிதனுக்கு காக்கையோ கத்தினாலோ கோழியோ கூவினாலோ பொழுது விடிந்து விட்டது என்கிறான். குருவிகளுக்கும் காகங்களுக்கும் டயர் சத்தம் கேட்க ஆரம்பித்தவுடன் மனிதன் விழித்துக் கொண்டான் என கண்டு கொள்கின்றன.
உலகம் என்பது பல்வேறு ஜீவராசிகளால் ஆன ஒரு மாபெரும் கடிகாரத்தின் பின்புறம் கழற்றிய காட்சியா. எத்தனை நுணுக்கமான வடிவமைப்புகள். எது எதனோடு சேர்ந்து சுற்றுகிறது. எந்த பல்சக்கரத்தின் வேகத்தை எந்த பல் சக்கரம் நிர்ணயிக்கிறது. இந்த ஜீவராசிகள் எல்லா சேர்ந்து சுழல்வதால் அறியப்படும் முன்பக்க டயலில் உள்ள காலத்தை பார்த்துக் கொண்டிருப்பது யாரோ.
இயங்காத இரு புள்ளிகள் நிலையானது எனும் மனிதன். ஒரே வேகத்தில் இயங்கும் இரு ரயில்களின் ஜன்னல்களும் நிலையானது என்கிறானே எப்படி. எதிர்படும் ரயின் ஜன்னலில் கடந்து போன முகத்தின் பரீட்சயம் சில நொடிகள் கழித்தே நமக்கு விளங்குகிறதே. எல்லாம் கடந்து போன பின் தான் நாம் உணர்ந்து கொள்வோமா. எப்படி.
தேடல் இல்லாமல், ஆசை இல்லாமல், தாக.ம் இல்லாமல் ஏன் போலித்தனம் கூட இல்லாமல் ஒருவனால் எப்படி சும்மா உட்கார்ந்திருப்பது.
சிறு வயது பள்ளியிலிருந்து இயக்க விதிகளையும், நிலையாற்றல், இயங்கு ஆற்றலின் பண்புகளை மட்டுமே சொல்லி கொடுத்துவிட்டு நாற்பது வயதிற்கு மேல் வந்து அவை எல்லாவற்றையும் மறந்தால் தான் நீ மனிதனாவாய் என்றால் இருநூறு கி.மீ வேகத்தில் இயங்கும் ரயிலை டப்பென நிறுத்தினால் ஆகும் சேதங்கள் அல்லவா ஏற்பபடும்.
அதிகாலையில் சும்மா இருப்பதற்காக எழுந்து விட்டு, சும்மா உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாலும் மனம் ஏதேதோ விஷயங்களை தேடி நூல் அறுந்த பட்டம் போல் சுற்றி வந்து விட்டது.
உண்மையில் சும்மாயிருப்பது எவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்கிறது.
கடையாணியார் சீ.நே.பி
